Oscar

Oscar is onze Mechelse herder, geboren in maart 2010. Hij is bij ons komen wonen in maart 2011, toen hij net een jaar oud was. We weten niet veel over zijn verleden, maar we weten wel dat hij het niet leuk gehad heeft. Hij was broodmager, had littekens en was erg angstig. Wij hadden het idee dat we Oscar wel een goed thuis konden bieden en dat hij bij ons paste. Dus hebben we hem geadopteerd.

In de eerste maanden dat hij bij ons was, hebben we hem aan van alles laten wennen. Uitlaten aan een riem was hem onbekend, verkeer was nieuw, alles was nieuw. Hij wende snel en deed dapper zijn best om zijn angsten te overwinnen. Wij hadden de indruk dat dit allemaal heel goed ging en besloten dat het tijd was voor de hondenschool.

Omdat Oscar de basiscommando's allemaal super snel oppikte, ben ik gelijk met behendigheid begonnen. Dat was mijn droom! Hij pakte het goed op, leerde snel en hij was er ook heel goed in. Maar tegelijkertijd begon hij probleemgedrag te laten zien, zowel thuis als bij de hondenschool. Hij ging tegen mij opspringen en pakte daarbij mijn arm met zijn bek vast. Zijn poten klemde hij om mij heen. Uiteindelijk was ik bont en blauw en na een tijdje kon ik niets meer doen, of hij sprong weer tegen mij op. Thuis, bij het wandelen, op de hondenschool. We vroegen om raad, maar de adviezen hielpen niet. We moesten strenger zijn, we moesten hem meer laten werken, we moesten harder zijn. Hoe beter we ons best deden, hoe slechter het ging. Oscar vertoonde het gedrag ook naar Tjerk, maar in mindere mate. Naar andere mensen vertoonde hij het gedrag helemaal niet. We waren de wanhoop nabij, wat moesten we nou doen? Uiteindelijk kwamen we uit bij een gedragstherapeut, Monique Bladder. Zij kwam bij ons thuis en luisterde naar ons verhaal. Ze bekeek wat Oscar deed en heeft ons geholpen met fantastisch advies. Het bleek dat Oscar verlatingsangst had en door deze angst klampte hij zich letterlijk aan ons vast. Ook was hij door alles wat we met hem deden overprikkeld. Hij was helemaal niet dominant, het had helemaal niets met werklust, streng zijn of agressie te maken. Hij was gewoon verschrikkelijk bang dat wij hem alleen zouden laten.

Met de adviezen van Monique hebben we Oscar geleerd dat hij niet meer zo bang hoeft te zijn. Gelukkig werkt Tjerk thuis, dus hij hoeft ook niet alleen te zijn. We hebben hem geleerd dat we ook wel eens opstaan van de bank om alleen maar wat drinken te pakken en dat hij dan rustig kan blijven liggen. Al snel kalmeerde Oscar en werd hij veel beter handelbaar. Wij leerden ook hoe we probleemgedrag konden voorkomen en wat we moesten doen als hij toch tegen ons opsprong. Het is een punt dat altijd mee blijft spelen, maar sindsdien kunnen we er goed mee omgaan. Ondanks dat we er eigenlijk altijd rekening mee houden, is het voor ons geen opvallend iets meer. Het hoort er gewoon bij en het is goed te doen nu.

Oscar kan nog steeds niet alleen thuis blijven, maar hij accepteert het wel om een poosje alleen in de auto te zijn. Als het weer het toelaat, hebben we dus wel weer wat vrijheid om dingen te doen waar Oscar niet bij mee kan.

Na een periode om te rust te komen, zijn we langzaam de activiteiten weer op gaan bouwen. We zijn gaan speuren bij Speurtraining Friesland. Oscar vindt dit fantastisch om te doen. Praktijkspeuren is zonder enige vorm van dwang het leren zoeken van een vermist persoon. Simpel gezegd: onze juf verstopt zich in het bos en Oscar mag zijn neus gebruiken om haar te vinden. Hoe hij dat doet, mag hij zelf weten. Wij baasjes lopen achter Oscar aan en moeten leren om te zien wanneer hij de goede kant op gaat en wanneer de verkeerde. En als hij de juf vindt, krijgt hij allemaal lekkers en prijzen we hem de hemel in.

Ook zijn we bij Esthers Hondenschool les gaan nemen. We zijn daar bezig gegaan met van alles en nogwat. Gehoorzaamheid, balansoefeningen, zelfbeheersing, puzzels enz. Oscar vond het in het begin heel moeilijk, maar dankzij deze training werden we veel beter een team en konden we samen veel beter omgaan met nieuwe en spannende dingen!

We hebben op een gegeven moment ook nog de behendigheid weer opgepakt. We kregen priveles bij Steven en Jantina. Heel langzaam hebben we het opgebouwd, waarbij we rust en ontspanning heel erg belangrijk vonden. Vanwege de HD zijn we er mee gestopt. Heel erg ver zijn we niet gekomen, maar het voelde nu wel alsof het ons gelukt was, ipv de manier waarop ik de eerste keer moest stoppen. Ik heb heel erg veel plezier gehad bij Steven en Jantina en we hebben er alle drie veel van geleerd denk ik. Oscar en ik zijn weer gaan lessen bij Esthers Hondenschool, wat ook weer heel erg leuk was.

In maart 2013 begon Oscar mank te lopen. Onderzoek leverde de diagnose HD op. Ik was speciaal naar een dierenarts gegaan die goed bekend stond, maar het bezoek was niet zo prettig voor Oscar en de begeleiding was teleurstellend. Daarom gingen we op zoek naar een andere dierenarts. Die vonden we in Sneek, bij de Waterpoort. Daar bleek dat het mogelijk was Oscar te opereren. Met deze operatie, een bekkenkanteling, zou Oscar weer pijnvrij worden en zou hij een hele goede prognose hebben. Ondanks de hoge kosten en zware revalidatie vonden wij dat de moeite waard.

Oscar werd op 14 mei 2013 geopereerd. Met een truuk heb ik hem buiten op straat de verdovingsspuit gegeven en al snel viel hij binnen op de behandeltafel in slaap. Alles ging goed en we mochten hem mee naar huis nemen. Door alle pijn en medicijnen was Oscar helemaal in de war. De eerste dagen waren dan ook heel erg zwaar. We moesten ook creatief zijn om het hem zo makkelijk mogelijk te maken. Zo hebben we een loopplank gemaakt voor bij de auto en een loopplank voor de afstap bij de voordeur.

Na 14 dagen begon de revalidatie. Oscar moest in een hydrotrainer lopen, dat is een lopende band in een waterbak. De eerste keer nog zonder water, daarna werd elke keer water in de bak gepompt. Het programma werd steeds zwaarder, door het waterniveau, de snelheid en de helling van de loopband aan te passen. Ook thuis mochten we steeds meer. Eerst ondersteunden we hem met een draagband, later hoefde dat niet meer. We mochten de wandelingen uitbreiden en korte stukjes gaan fietsen. Half augustus kon Oscar een kwartier in de waterbak draven en was hij beter!

We pakten het normale leven weer op, gingen weer met hem naar de hondenschool, praktijkspeuren, fietsen, wandelen en alle andere leuke dingen doen die we met hem ondernemen. In oktober kreeg hij een oorontsteking. Hij moest onder verdoving om dat te onderzoeken en te behandelen, want zonder verdoving zou dat echt niet lukken. Zo gezegd, zo gedaan, met een truuk kreeg ik de verdoving erin en zijn oor was gelukkig snel beter.

In december moest Oscar op de foto om te controleren hoe het met zijn heup ging. Dat moest ook onder verdoving, want dan wordt hij op zijn rug gelegd en worden de achterpoten helemaal gestrekt. Dit keer lukte het niet, Oscar was niet van plan zich voor de derde keer met een truuk te laten verdoven. Hij liet heel erg veel angst en heel erg veel angstagressie zien. Uiteindelijk hebben we zonder verdoving een foto gemaakt terwijl hij gewoon rechtop onder de rontgenmachine lag. Daar kon de dierenarts aardig mee uit de voeten en gelukkig was het nieuws voor zijn heup heel erg goed! In zijn rug was wel wat te zien bij zijn tussenwervelschijven, maar dat zou nog niet zo'n probleem hoeven zijn.

We gingen naar huis en ik piekerde over hoe we Oscar in de toekomst zouden moeten behandelen. Uiteindelijk nam ik weer contact op met Monique Bladder en heb ik me ingeschreven voor de teamclinic. Daar zijn we aan de slag gegaan met SATS, om Oscar controle te geven over wat er ging gebeuren. Ik heb Oscar zijn lichaamsdelen aangeleerd. Zijn voorpoten, kin, wangen, hoofd, oren, ogen, nek, rug, buik en staart. Daarna heb ik hem alle voorwerpen geleerd welke we gebruiken bij behandelingen. De spuit, nagelknipper, verband, tekentang, oordruppels, zalf enz. Vervolgens ben ik aan Oscar gaan vragen of ik een bepaald voorwerp naar een bepaald lichaamsdeel mocht brengen. Dus bijvoorbeeld met het verband zijn voorpoot links aanraken. En daarna het verband om zijn voorpoot links draaien. En hij mag dus kiezen of dat mag of niet. Zegt hij nee, dan respecteer ik dat en doe ik het niet. Daardoor krijgt hij controle en door die controle durft hij steeds vaker ja te zeggen. Stapje voor stapje heb ik hem dingen geleerd die nodig zijn bij de verzorging. Ik ben ruim 4 maanden heel intensief bezig geweest. Alles wat ik thuis geoefend had en goed ging, ging ik ook in de dierenkliniek oefenen. En zolang ik niet zenuwachtig of bezorgd ben, kan ik vrijwel alles weer bij hem, inclusief een injectie geven. Dit betekent dat als er echt iets is, het erg moeilijk voor ons is, omdat ik dan zenuwachtig en bezorgd ben. Maar in de dagelijkse praktijk kan ik de meeste dingen nu heel erg gemakkelijk doen, zoals wondjes wassen en zalven, ook als het hem pijn doet. Zonder muilkorf, zonder dwang, maar in samenwerking en met heel erg veel respect voor elkaar. Zelfs onder de voor hem aller engste omstandigheden zal hij niet meer lelijk doen.

In juli 2014 werd onze training op de proef gesteld. Oscar liet pijn zien en we wilden foto's maken. Ik heb weer intensief geoefend, maar door mijn zenuwen lukte het niet om hem te verdoven. Daarom hebben we net als de vorige keer foto's gemaakt zonder verdoving. Daaruit bleek dat Oscar spondylose en LSI heeft. En daar heeft hij veel pijn van. We zijn een behandeling met pijnstillers begonnen. Het heeft veel tijd gekost voordat het beter ging, het was zoeken naar de juiste, best wel hoge, dosering. En toen kreeg hij last van bijwerkingen, een darmbloeding. Doodsbang waren we dat dit het einde zou kunnen betekenen. Maar zijn buik herstelde en op een lagere dosering ging Oscar het beter doen dan eerst! Op het moment van schrijven (8-11-2014) gaat het zo goed dat we de dosering nog wat willen gaan verlagen. Hij is vrolijk, actief, energiek en hij loopt goed. We kunnen stukjes met hem fietsen, weer wat langer wandelen en met wat beleid ook hoopers en praktijkspeuren doen. Zolang we hem met medicijnen blij kunnen houden en leuke dingen kunnen ondernemen, doen we dat! Met een beetje mazzel wordt hij er oud mee, hebben we pech dan zullen we eerder afscheid moeten nemen. We weten niet hoe het zal gaan, dus we genieten zo veel mogelijk!

Oscar is, ondanks alle medische en gedragsproblemen een heerlijke hond! Hij is vrolijk, grappig, ontzettend slim en bij tijd en wijle ook oliedom. Hij maakt ons vaak aan het lachen, hij is een heerlijke knuffelkont en ik vind niets leuker dan met hem bezig zijn. Samen dingen leren, samen dingen ontdekken. Voor Oscar is vooral dat samen zo verschrikkelijk belangrijk. Hij vindt alles leuk, of we nu hersenspelletjes doen, een fijn stuk fietsen of wandelen, hooperen (een sport die lijkt op behendigheid, maar zonder sprongen en de hond legt zelfstandig het parcours af) of speuren. Hij is altijd enthousiast en hij is altijd bereid zijn best te doen voor ons. We hebben hem zien groeien, we hebben hem zelfverzekerder zien worden. We hebben hem aangemoedigd om zelf na te denken en zich vrij te gedragen en daardoor is het zo fantastisch als hij dan met zijn hele doen en laten zegt: Samen baas! Samen doen wij dat!

Het lijkt soms alsof Oscar 1 groot wandelend probleem is, maar voor ons is hij onze beste vriend. Hij is mijn leermeester, hij heeft mij alles over positief trainen, stress, angst, vertrouwen en geduld geleerd. Hij heeft mij geleerd dat je droom opgeven (de behendigheid), je zoveel meer kan brengen. Ik heb niet alleen heel erg veel kennis opgedaan over honden en trainen door hem, maar ook mogen ervaren hoe geweldig het is om ├ęcht samen te werken met je hond. Omdat hij net zo graag met jou bezig is als jij met hem.