Harry

Op zaterdag 6 december 2008 is Harry op 11-jarige leeftijd overleden. Hij heeft een hersenbloeding gekregen en is bij de dierenarts ingeslapen.

Harry heeft in zijn leven vele mensen laten zien hoe leuk hij is. Hij wandelde elke wandeling mee, gedroeg zichzelf voorbeeldig als hij mee mocht en zette de boel op stelten als hij een hond tegen kwam die hij niet leuk vond.

Onderstaande tekst heb ik geschreven toen ik deze website maakte en over alle dieren een stukje schreef. Ook heeft hij bij mijn ouders en onszelf een plekje aan de muur gekregen, prachtig afgedrukt op canvas.

Harry, wat moet je nou weer over Harry vertellen? Harry is de 8 jarige maltezer-kruising van mijn ouders. Hij is geboren bij mijn tante. Het zat zo, mijn nichtje kocht een huis en die "kreeg" bij het huis ook het hondje wat er woonde, Blacky. Blacky was een zwart reutje van onbestemde afkomst met een enorme onderbeet. Hij was volgens zijn oude eigenaresse erg aan het huis verknocht en of hij daarom daar mocht blijven wonen. Dat mocht wel. Mijn tante had altijd honden, op dat moment Isa (labradorkruising) en Sammy en Boyzan (maltezers). En toen Boyzan (9 jaar oud) loops werd, toen bleek Blacky minder verknocht aan zijn huis te zijn dan zijn oude eigenaresse dacht. Meerdere malen ontsnapte hij en liep hij de halve stad door om bij Boyzan op bezoek te gaan. En 1 keertje lukte het hem om haar te dekken.

Vol overtuiging dat het toch nooit iets kon worden met die blinde oude Boyzan wachtte mijn tante af. Op mijn eerste vakantiedag in de herfstvakantie ging de telefoon, de bevalling was begonnen! Dus ik snel naar mijn tante toe en daar hebben we de hele dag bij Boyzan gezeten. Ik werd verwend met lekkernijen en frietjes voor de lunch, dus het wachten was niet al te onprettig. Aan het einde van de middag kwam de eerste pup. Een witte met vlekjes, in stuitligging. Boyzan begon goed het pupje droog te likken, maar door de verkeerde ligging duurde het te lang voor de pup lucht kreeg. Onervaren als wij waren wisten we ook niet goed wat te doen. De dierenarts werd gebeld, maar wat we ook probeerden, het pupje was dood. Het was een teefje. Een tijdje later kwam de tweede pup. Ook deze kwam in stuitligging, maar nu zorgden we ervoor dat Boyzan bij zijn kopje ipv zijn kont begon. En met deze ging het wel goed. Het was een reutje die er verder precies zo uitzag als zijn zusje.

Het pupje groeide goed en maakte een prima ontwikkeling door. Maar mijn tante wilde het reutje niet houden, aangezien zij allemaal teefjes had. Na 6 weken zeuren (ja dat kan ik wel als ik er het nut van inzie) hadden mijn ouders besloten dat we het zouden nemen. Mijn moeder vond dat we daar als gezin wel aan toe waren nu mijn broer en ik zelfstandig naar sporten en dergelijke toe konden en mijn moeder dus meer thuis was. Voor mijn moeder was het ook belangrijk dat Harry niet zo groot zou worden, zodat zij hem ook uit kon laten. Mijn vader vond het wel best, als het beestje maar niet de onderbeet van zijn vader zou krijgen. Mijn broer gaf aan geen deel te willen nemen in de verzorging of het uitlaten. Uiteraard heeft hij dat best wel eens gedaan hoor, maar alleen als het nodig was. Mijn ouders deden de ochtend en avondwandelingen, ik deed vaak de middagwandelingen en nam dan Isa en Rosco (de mechelse herder van onze toenmalige buren) ook mee.

Toen Harry (zo hadden we hem inmiddels genoemd) 7 weken was hebben we hem een aantal middagen mee naar ons huis genomen. Zo kon hij langzaam wennen. Na een weekje kon hij bij ons blijven. Hij was een voorbeeldig pupje, snel zindelijk en te schattig voor woorden. Het was even zoeken naar hoe hij de nachten door moest brengen. Een bench wurmde hij zich uit. Dat duurde uren en ging met veel gepiep, maar het lukte hem elke keer weer en dan sloopte hij alles wat hij tegenkwam. Als we hem los llieten dan poepte hij is huis. Uiteindelijk heeft hij met een riem aan de verwarming geslapen. Dat klinkt zo wat barbaars, maar hij had zijn mandje, eten en drinken en sliep als een roosje. Na zijn pubertijd kon hij langzamerhand gaan leren los te slapen en dat ging toen wel goed. Sindsdien slaapt hij los, maar zijn mandje stond snachts nog altijd naast de verwarming.

Goed luisteren is niet altijd aan Harry besteed. Als hij het wíl, dan kan hij het perfect. Alle oefeningen die we hem geleerd hebben kan hij feilloos uitvoeren. Maar als hij niet wil, nou dan kun je op je kop gaan staan, hij doet het niet. Wij vinden het eigenlijk wel best. We weten dat als ie los loopt dat hij niet direct naar je toe komt als je roept, maar als je daar rekening mee houd en hem op tijd roept, dan gaat het prima. Het enige jammere is, dat hij af en toe best lelijk doet tegen andere honden. Het blijft bij macho gedrag, blaffen, grommen en dat soort dingen, maar vervelend is het wel. Dat is begonnen nadat hij is aangevallen door een hond die uit een geparkeerde auto sprong en door een inconsequente aanpak is hij het blijven doen. Ook dat is wel handelbaar, als je maar op tijd dingen aan ziet komen.

Harry heeft de vacht van zijn moeder geerfd en dat betekent dat hij af en toe geknipt moet worden. Vroeger ging hij altijd naar een hondentrimster. Tegenwoordig zit er geen enkele meer in de buurt en doe ik het zelf. Ik heb een aantal jaar geleden een vakantie op een stel papegaaien gepast. De eigenaren hebben ook een trimsalon en ik mocht Harry daar een keertje laten knippen. Daar heb ik de kunst een beetje afegekeken. De eerste keren was het resultaat niet zo heel erg mooi, maar ik ben er aardig handig in geworden mag ik wel zeggen. Harry is ook ontzettend lief als ik met hem bezig ben. Geeft geduldig zijn pootjes en draait alle kanten op die ik wil. Leuk vindt hij het niet, maar braaf is hij zeker.

Toen ik nog thuis woonde ging ik met Harry en Isa elke week naar de hondenschool. Daar deed ik met ze aan behendigheid (een hindernisparcours een beetje in de geest van een springparcours voor paarden). Dat vond Harry altijd heel erg leuk. Hij was ook best wel goed en snel, maar zoals al eerder gezegd, alleen als hij zin had. Mijn ouders konden absoluut niet komen kijken, als hij doorhad dat zij er waren dan deed hij niets meer! Soms verstopte ze zich achter struiken om toch eens te kunnen kijken.

Tegen de tijd dat ik naar Leeuwarden ging verhuizen om te gaan studeren waren mijn ouders zo gehecht aan Harry dat er geen sprake van was dat ik hem mee mocht nemen. Als ik thuis was, dan kon ik nog lekker met hem en Isa wandelen, dus zo heel erg was dat ook niet. Zo af en toe mocht hij een weekje bij mij logeren. Soms omdat mijn ouders een drukke week hadden of op vakantie gingen, soms gewoon omdat ik daar zin in had. Isa is ook een weekje komen logeren, samen met Harry. Dat was wel een beestenboel in mijn kleine huisje! Nu ik weer in IJsselstein woon komt Harry vaak mee op bezoek en nemen Tjerk en ik hem soms mee als we een eind gaan wandelen.