Samenwonen

Geplaatst op Zondag 31 maart 2013

Na een latrelatie van 6 jaar, is het dan eindelijk zo ver! Charlie en Kaela zijn gaan samenwonen!

Ze zijn geen dikke vrienden, maar samen in de buitenvoliere en samen los gaat altijd goed. Dus kreeg ik het idee dat samen in een grote voliere wonen ook wel moet gaan lukken. Ik heb panelen besteld om de voliere van 1 bij 1 meter uit te breiden tot 1 bij 2 meter. In de nieuwe panelen heb ik luikjes laten maken om ze makkelijk in en uit de voliere te kunnen doen. En we hebben er twee voerplateaus in, lekker ver uit elkaar, zodat we van buitenaf kunnen voeren.

Gister was de eerste poging om ze samen te doen niet zo succesvol. Beide vogels waren erg uit hun doen van het hele bouw-process en veel te opgewonden. Dus heeft Kaela weer in haar eigen (nu nogal lege) kooi geslapen en vanmorgen zijn ze na het ontbijt weer samen gezet. Dat gaat tot nog toe heel erg goed!

Omdat ik ze goed in de gaten wil kunnen houden zonder er steeds bij te moeten zijn, hebben we een webcam op de kooi gericht. Zo kunnen we ze in de gaten houden vanuit de woonkamer. Echte knokkerij hoor je eerder dan dat je op de vertraagde beelden ziet, maar het is bijvoorbeeld al heel geruststellend dat ik beide vogels heb zien drinken. We zien vandaag ook dat ze elkaar soms wel wat opzoeken, maar dan ook wijken voor elkaar, terwijl dat gister een confrontatie gaf. Na een paar uurtjes heel druk te zijn geweest, zijn ze nu een heel stuk rustiger. In de middag zijn ze meestal erg rustig, dus het is heel erg goed dat ze dat normale patroon nu samen ook oppakken. Strakjes zullen ze weer drukker worden en gaan we ze voor het eerst samen voeren!

Met de andere dieren gaat het goed! De katten mogen regelmatig naar buiten, maar willen niet. Ze vinden het te koud… Tja, daar kan ik ook niets aan doen, ik ben het wel met ze eens.

Oscar is weer goed bijgekomen van het alleen gelaten worden tijdens een bruiloft een poosje terug. Eigenlijk lukt het ons altijd een goede oplossing te vinden, maar dit keer was het een beetje kiezen uit kwaden. Dus voor de minst kwade oplossing gekozen en dat was Oscar alleen in de auto laten. Op de heenweg hebben we een flinke boswandeling gemaakt en daarna heeft hij zich een paar uur moeten redden. Hij doet dan niets verkeerds, maakt niets stuk, blaft niet (veel). Alleen hij is dan wel heel onrustig en bang. Hij heeft de dagen er na veel geslapen en ook nog wel een poosje wat stress laten zien. Maar dat hebben we ook weer netjes af kunnen laten vloeien en al met al viel het erg mee.

De behendigheidstraining gaat ook heel goed. Langzaam maar zeker maken we mooie vooruitgang! Per les doen we een stuk of 10 toestellen. In verschillende opstellingen en langzaamaan steeds een nieuw toestel erbij. Gisteren hebben we voor het eerst een raakvlaktoestel gedaan. Heel rustig aan, ging heel goed! En zo bouwen we het langzaam op, totdat het echt al een beetje op behendigheid begint te lijken! Speuren is en blijft onze “rots in de branding”. Hij doet het super goed, vind het zo leuk om te doen en het maakt hem zo goed moe in zijn lijf en in zijn hoofd!

Het is niet mijn gewoonte, maar vooruit, een keer foto’s waar ik ook op sta! Vorige week gemaakt tijdens de behendigheid. Geeft wel een leuke indruk van de training!